Een poos geleden kocht ik mijn eerste 3D-printer. Het idee dat je iets wat je in je hoofd bedenkt daadwerkelijk fysiek kunt maken, trok me enorm. Ik begon allerlei dingen uit te proberen en zo kwam ik uiteindelijk bij gewogen dobbelstenen.
Zonder er eigenlijk al te veel over na te denken, printte ik een paar gewogen dobbelstenen die ik op internet had gevonden. Al snel zat ik er constant mee te spelen. Toen begon ik me iets af te vragen: bestaan er eigenlijk spelletjes die gewogen dobbelstenen als spelmechaniek gebruiken?
Online kon ik vooral voorbeelden vinden van mensen die ze gebruikten om voor de grap vals te spelen, maar ik zag er juist een interessante spelmechaniek in. Dus besloot ik: dan verzin ik zelf wel een spel.
Dat was het begin van Donderstenen (zie verder in deze blog hoe het spel eerst zou gaan heten).
Van idee naar een echt spel
Het eerste idee ontstond vrij snel, maar het spel zoals het nu is, kwam pas na heel veel testen en aanpassen tot leven. Ik speelde het met vrienden, familie en uiteindelijk ook met mensen die ik helemaal niet kende. Na iedere testronde veranderde er wel weer iets.
Want een spel bedenken is één ding. Een spel maken dat andere mensen meteen begrijpen, is iets heel anders.
Ik wilde vanaf het begin dat mensen het spel zo snel mogelijk zouden snappen. En misschien nog wel belangrijker: ik wilde niet dat iemand zich dom zou voelen omdat hij of zij de regels niet meteen begreep.
Begrijpen stond voor mij op nummer één. Design kwam op nummer twee.
Tegelijkertijd wilde ik niet dat Donderstenen alleen maar een kwestie van geluk zou zijn. Er moesten keuzes en strategie in zitten. Je krijgt te maken met het geluk van het dobbelen, maar je hebt zelf invloed op hoeveel geluk je eigenlijk hebt.
Je kunt bijvoorbeeld met actiekaarten andere spelers dwarszitten, jezelf extra dobbelstenen geven of je normale dobbelstenen upgraden naar betere dobbelstenen die veel vaker een 6 gooien. Iedere beurt maak je daardoor keuzes die invloed hebben op je kansen.
Het resultaat is een combinatie van keuzes, strategie en een beetje geluk.
Of hoe ik het ook wel zeg: Je creëert je eigen geluk!
Een jaar lang testen en aanpassen
In totaal heeft het ongeveer een jaar geduurd om van het eerste idee naar Donderstenen te komen zoals het nu is.
Een groot deel van die tijd zat in het testen. En juist daar heb ik geleerd hoe belangrijk het is om andere mensen bij een spel te betrekken.
Als maker ben je namelijk op een gegeven moment een beetje blind voor je eigen spel. Ik had het zo vaak gespeeld en er zo lang mee bezig geweest dat ik niet meer goed kon zien hoe het voor iemand was die Donderstenen voor het eerst in zijn handen kreeg.
Door anderen te laten spelen, zag ik waar mensen twijfelden, wat ze niet begrepen en welke onderdelen juist spontaan voor leuke momenten zorgden.
Een mooi voorbeeld daarvan is de Meedonder kaart.
Met deze kaart kun je jezelf een extra dobbelsteen geven, maar je kunt er ook voor kiezen om een andere speler een dobbelsteen te geven. Dat klinkt misschien vreemd: waarom zou je iemand anders helpen als je juist wilt winnen?
Daar ontstaat iets interessants.
Tijdens het spelen kunnen er namelijk spontaan bondjes ontstaan. Misschien pest één speler jou steeds, en besluit je daarom samen met iemand anders die speler dwars te zitten. Of misschien help je iemand met een extra dobbelsteen, zodat diegene jou de volgende keer met rust laat.
De Meedonderkaart moedigt dat soort interactie juist aan. En dat is iets wat ik door het spelen met verschillende groepen steeds beter ben gaan begrijpen: spelers geven zelf een extra laag aan het spel.
Iedere familie, vriendengroep of groep spelers kan Donderstenen daardoor weer anders spelen.
Waarom heet het Donderstenen?
Je kunt elkaar behoorlijk dwarszitten in het spel. Daardoor zijn alle spelers een stelletje Donderstenen. Ook klinkt Donderstenen als het woord dobbelstenen, en laat die nou net in het spel zitten.
Een bordspel dat snel te begrijpen is
Ik ben er uiteindelijk vooral trots op dat mensen die normaal zeggen dat ze niet zo van bordspellen houden, Donderstenen vaak verrassend snel oppakken en plezier mee hebben.
Een potje duurt gemiddeld ongeveer 10 minuten, je speelt met 2 tot 6 spelers en het spel is bedoeld voor spelers vanaf 7 jaar. Daardoor kun je het makkelijk met het hele gezin spelen, maar ook met een groep vrienden of tijdens een spelletjesavond.
De regels zijn eenvoudig genoeg om snel mee te kunnen doen, daardoor kunnen verschillende leeftijden gewoon samen aan tafel spelen zonder dat het spel alleen voor kinderen of juist alleen voor volwassenen leuk is.
Conclusie, volgende spelletjes avond?
Als ik terugkijk, vind ik het eigenlijk best bijzonder dat Donderstenen begon met iets heel simpels: een 3D-printer en een paar gewogen dobbelstenen.
Wat eerst een klein experiment was, groeide uit tot een spel waar ik inmiddels ontzettend trots op ben.
Het leukste vind ik misschien nog wel dat het spel vervolgens zijn eigen leven krijgt zodra je het met anderen speelt. De strategie die ik tijdens het ontwerpen bedacht had, wordt aangevuld met de keuzes en bondjes die spelers zelf maken.
Dus ben je op zoek naar een spel dat je snel kunt uitleggen, snel kunt spelen en dat je makkelijk mee kunt nemen naar de volgende spelletjesavond?
Dan is Donderstenen wel iets voor jou.
En wees vooral niet bang om het eens op tafel te leggen. Zelfs spelers die nog nooit Donderstenen hebben gespeeld, kunnen vaak binnen een paar minuten meedoen. Zoals je ook in [deze blog] kunt lezen, bleek dat zelfs bij een zesjarige speler het spel verrassend snel te begrijpen én leuk te vinden.
